Geachte heer Arnaert,

Alvorens u mijn antwoord te sturen op uw mail, heb ik eerst nog eens De kwantumsprong herlezen. Opnieuw doorliep ik een heel scala aan emoties en opnieuw heb ik het pdf-bestand naar enkele mensen doorgestuurd.

Ik kreeg zin om uw boek ook naar enkele Nederlandse kranten te sturen, maar toen bedacht ik dat niet ik, maar ù daarover moet beslissen. Zou het trouwens geen prachtig idee zijn om uw boek in het Engels (en het Frans?) te vertalen en het naar zoveel mogelijk buitenlandse kranten te sturen? Ik vind het enorm belangrijk dat het buitenland een juistere kijk op dit onland krijgt. De Franstaligen schilderen de Vlamingen immers in het buitenland altijd consequent af als egoïstisch, bekrompen, racistisch en wat dies meer zij. Enfin, u weet dat natuurlijk ook. Ik vind dit zo onrechtvaardig. Er is zo enorm veel dat onrechtvaardig is in dit land!! En dat de gezamenlijke pers dit niet aanklaagt, maar integendeel medeplichtig is door de manier waarop ze ons een rad voor ogen probeert te draaien, is echt om te huilen.

Ik zie het zo voor mij hoe enkele buitenlandse kwaliteitskranten een groot artikel wijden aan de ondemocratische, perverse, immorele en onrechtvaardige grondwet van België. Dat zou toch prachtig zijn? En de oplossing die u voorstelt, die kan toch door geen zinnig mens verworpen worden? Velen in dit land zouden zich wel eens heel ongemakkelijk kunnen beginnen voelen…
Wilt u geloven dat ik tot een jaar geleden totaal geen weet had van de reële situatie in België? Wist ik veel dat Vlamingen in dit land tweederangsburgers zijn, ik, die al mijn hele leven nochtans dagelijks de krant lees. (Wist ik veel hoe die kranten ons indoctrineren dat het niet mooi meer is. Wat was ik naïef.) Zelfs de heer Rondas zegt iets dergelijks in zijn 11 juli-toespraak 2010 (http://www.doorbraak.org/nieuws/214). Ook hij had tot voor enkele jaren geen idee in welk een onrechtvaardig systeem hij eigenlijk leefde.  Eigenlijk is er maar een uiterst kleine minderheid van de Vlamingen die deze compleet ondemocratische toestand beseft. En de meesten van diegenen die het min of meer weten, beseffen dan nog niet half hòe erg het in feite wel is.

Vandaar dat boeken zoals uw Kwantumsprong echt van onschatbare waarde zijn. Elke journalist met een beetje geweten zou die wantoestanden met vuur in zijn krant of tijdschrift moeten aanklagen. Het maakt me misselijk te zien hoe ze slaafs de opgelegde mening van hun broodheren vertolken. Als u bovendien eens wist hoe de censuur-schaar op het forum van De Standaard gehanteerd wordt. Een posting waarbij je bijvoorbeeld alleen nog maar insinueert om via Google op te zoeken wie in de raad van bestuur van Corelio zit, wordt zelfs niet geplaatst, zelfs al noem je geen enkele naam. (Meermalen geprobeerd.) En dat is nog maar een onschuldig voorbeeld. Gelukkig is de lawine aan pro-N-VA reacties zodanig groot, dat ze het grootste deel wel moeten plaatsen. En gelukkig is er nog Knack. Die maken tenminste de uitzondering.

Tot ik uw Kwantumsprong gelezen had, dacht ik (zoals velen) dat ons afscheuren de énige oplossing was om aan deze dictatuur te ontsnappen. Maar u hebt natuurlijk gelijk dat we met onze meerderheid wel gek zouden moeten zijn om niet op tafel te slaan en te zeggen “Tot hier en niet verder.” (De reden waarom dat mottige vlinderakkoord zo vlug mogelijk gebetonneerd moet worden, is natuurlijk omdat de Franstaligen beseffen dat de Vlamingen zich niet eeuwig zullen laten minoriseren, dat de dag dat we zullen zeggen ‘Nu is het echt genoeg’ wel degelijk in het verschiet ligt. Vandaar dat ze ons eerst nog eens grondig willen pluimen.) 

Waar ik met mijn simpel verstand echt niet bij kan, is dat de traditionele Vlaamse partijen hieraan meewerken en constant liegen dat ze zwart zien. Dit is zo’n enorm verraad aan hun eigen mensen, mijn maag keert zich erbij om. Hoe kunnen die mensen nog in de spiegel kijken?
Ik ben een van die vele mensen met een groot rechtvaardigheidsgevoel. Onrecht maakt mij ziek. En het maakt mij opstandig. Alleen door zoveel mogelijk mensen correct te informeren, kunnen we bekomen dat zodanig veel mensen zodanig kwaad worden dat ze er de moed en de kracht uit putten om eindelijk het eindspel in gang te zetten. Echt zoveel mogelijk mensen. Zoveel mogelijk. Want al jarenlang is dit het grote taboe waarover men de Vlamingen in het ongewisse laat. Ik ben er het levende voorbeeld van. Ik zie al uit naar uw volgende publicatie(s).

Vriendelijke groeten en houd het vuur brandend!
Vlaanderen vrij!

Hoogachtend,

Hilde.

Gepubliceerd met toestemming van de correspondent, waarvoor dank.

Pieter Breughel, den ouwe
Zou opstaan uit de dood
Voor de wereld te aanschouwen
Was’t bloed er nog zo rood als karmijn
Zou er nog oorlog zijn 

Aleerst ging hem naar Brussel
Naar zijnen atelier
En nam dan zijne bussel
Penselen en wat houtskool mee
Naar zijn Brabantse stee 

Hij was nog niet vergeten
Waardat zijn woonhuis was
Het was wel wat versleten
De memel woonde in zijn kas
Kapot was ‘t vensterglas 

Eerst vroeg hem aan de mensen
Is Spanje hier nog baas
Leefde naar eigen wensen
Zijn ze nog even dwaas
In ons land of kregen ze verstand 

De mensen wouwen Breughel
Zijn Brabants niet verstaan
Dus is hem stil en treurig
Naar een cafe gegaan
Die daar in zijn jeugd nog had gestaan 

Hij vroeg in ‘t zuiver Brabants
De kastelein om drank
Maar de patron die zei, Pardon
Je ne comprends pas Flamands
En Neerlands dans le coeur du Brabant 

Pieter Breughel den ouwe
die dacht: ‘t Is weer zo ver
Dat ze hier de Geuze nog brouwen
Da’s fijn, maar dat het in’t Frans nu moet zijn
Dat vindt ik nu een groot chagrijn 

Het Spaans is nu verdreven
Uit ons klein vaderland
Maar nu hebben we verkregen
Het Frans, in de marollenkant
Da’s boven mijn verstand 

Piet Breughel is dan droevig
Terug naar zijn graf gegaan
Nadat hem op zijn kamer
Een heel klein maar een fijn schilderij
Vol kleur had doen ontstaan 

En daarop stond geschilderd
Ne Vlaming in’t gevang
‘t gevang van zijn complexen
De sleutel ligt er bij aan zijn zij
Doe open maak hem vrij

Beste lezer,

Op http://vlaamserepubliek.wordpress.com/2012/01/03/de-republikeinse-uitdaging verscheen onlangs het lezenswaardige stuk van collega Johan Sanctorum. Daarin wordt jammer genoeg nogal smalend verslag gedaan over de these die in De Kwantumsprong verdedigd wordt:

Dat brengt ons op de valstrik van het meerderheidsdenken binnen de Belgische constructie. Onlangs las ik het tractaat “De kwantumsprong – De wet breken om recht te halen” van Brecht Arnaert. Volgens zijn stelling volstaan vijf minuten Vlaamse politieke moed om, met de boekjes van de obscure filosofe/romanschrijfster Ayn Rand in de hand, de grondwet eenzijdig aan te passen, de grendels te verwerpen en onze meerderheid voluit te laten spelen. “De wet breken om recht te halen”, klinkt het stoer. België hoeft dan niet afgeschaft te worden, de Vlaamse onafhankelijkheid is “een zwaktebod”. In Laken springt koning Albert zonder twijfel een gat in de lucht na het lezen van dit epistel: dit is een variant op de participationistische these die al 60 jaar meegaat, en die enkel méér Belgische ellende heeft opgeleverd. In wezen maakt B. Arnaert dezelfde denkfout als David van Reybrouck, die met zijn G-1000 een door-en-door vermolmde constructie wil renoveren.

Ik ga hier niet verder in op de tamelijk lachwekkende premis van het objectivisime, dat een politieke waarheid logisch “te bewijzen” zou zijn,- dat is een vrome illusie die ik sinds Aristoteles dood waande. We leven in een gespleten universum en politiek gaat over keuzes en strijd tussen “waarheden”. Het is niet alleen aan de politicus, maar vooral ook aan de burger om partij te kiezen: ook in de Twittermaatschappij zullen wij (opnieuw) moeten leren kleur bekennen, meningen staven, het conflict aangaan, en inzien dat dit allemaal ook existentiële gevolgen heeft, m.n. onze materiële en sociale conditie bepaalt.

Niet enkel valt Johan het Objectivisme hier dus aan - gelukkig alleen met wat goedkope retoriek, echte argumenten zijn blijkbaar moeilijker te vinden -, ook doet hij net alsof het probleem Brussel opgelost is, en je zomaar een Republiek Vlaanderen kunt stichten met een gat in de kaart. Ik weet dat dit de strategische these is van ondermeer Frans Crols, die hoopt dat daarna Brussel vanzelf door isolement in Vlaamse handen valt, maar daar heb ik een tijd geleden al een ontkrachtende analyse van gemaakt (“De onmogelijkheid van de optie-Crols” - Smithonsplace - 20 april 2010). Wie mijn eigen oplossing wil lezen kan terecht op dezelfde plaats (“Brussels: Part of the solution - 23 januari 2008”). Er bestaat geen levensvatbaar plan voor Vlaamse onafhankelijkheid, zolang er geen levensvatbaar plan bestaat voor Brussel. De Kwantumsprong is het sluitstuk van wat ik toen, in 2008, nog niet kon oplossen. Maar gelezen in samenhang met mijn oplossing voor Brussel meen ik oprecht dat dit de weg vooruit is.

Bij deze nodig ik Johan Sanctorum dan ook uit tot debat. Niet enkel over de strategie die Vlaanderen moet voeren, maar ook over het filosofische. Johan hult het hele Vlaamse onafhankelijkheidsstreven namelijk in een postmodernistisch discours, terwijl het net datzelfde postmodernisme is waar Belgicisten zich in hullen. De laag-bij-de-grondse-tactiek van killing by association wil ik niet hanteren - Sanctorum is helemaal geen Belgicist - maar in filosofische termen is hij wel degelijk hun objectieve bondgenoot. Hij doet lacherig over het Objectivisme, maar misschien is dat een manische lach om de eigen intellectuele schizofrenie weg te wuiven: voortdurend onderzoekt en formuleert hij de Vlaamse identiteit, maar tegelijk breekt hij de grootvader van alle filosofie die met identiteit te maken heeft af. Dat hij twee mailinglijsten heeft - één voor zijn politieke stukken, en één voor zijn metafysische stukken - is daar niet vreemd aan. 

Maar filosofie zal consistent zijn, of zal niet zijn. Als Vlaanderen er wil staan in de wereld, dan is het mijn claim dat we onze natie moeten grondvesten op onwrikbare en universele principes: het natuurrecht, en wat mij betreft ook een Objectivistische ethiek. Misschien een opdracht voor de denktank die bij Res Publica hoort?

Tot genoegen,

Brecht Arnaert.

Hieronder vindt u nog mijn reactie op het forum van Res Publica. 

=================================================

Beste Johan,

Sta me toe te verduidelijken waarom ik het eenzijdig uitroepen van de Vlaamse onafhankelijkheid een zwaktebod vind. Ik citeer even uit www.dekwantumsprong.be:

“Wat we nodig hebben is een levensvatbaar plan. Lang heb ik geloofd dat dat meteen maar de Vlaamse onafhankelijkheid moest zijn. Maar bij nader inzien heb ik een aantal zaken over het hoofd gezien. Het punt is niet dat een dergelijk plan niet kan werken omdat er in Vlaanderen geen meerderheid voor zou zijn. Het punt is niet dat ik Vlaamse onafhankelijkheid niet wil. Het punt is evenmin Brussel, of alle andere redenen die Belgicisten weten te bedenken.

Het punt is dat Vlaamse onafhankelijkheid in feite een zwaktebod is. Vlaanderen bezit een democratische meerderheid in België, heeft een volstrekt legitieme hervorming voor ogen, en het hele natuurrecht aan zijn kant. En onder die uitstekende omstandigheden zouden we dan nog niet in staat zijn om België op de premisse van verantwoordelijkheid te hervormen? Komaan zeg! Wat vertelt dat over onze politieke wilskracht?

Stel je maar eens voor dat Vlaanderen met een miezerige eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring zijn zelfstandigheid verkrijgt. Wat zouden die “Founding Fathers” dan aan hun kleinkinderen vertellen? Dat ze weliswaar de meerderheid hadden in het vroegere land, maar dat ze hun democratisch recht niet durfden opeisen? In plaats van de regels van een onrechtvaardig spel te verwerpen en te veranderen, ga je maar beter een eigen spel spelen? Wat een stichtend voorbeeld!

Neen. Wie de moed niet heeft om, bij machte, onrechtvaardigheid aan de kaak te stellen, is zeker niet in staat om zelf een rechtvaardig land te stichten. Als Vlaanderen ooit onafhankelijk wordt, dan moet de stichting van dat land getuigen van een eigen kwantumsprong, een eigen reden van bestaan, een eigen existentie. Enkel dat inspireert, enkel dat motiveert.”

Je gaat hier dus wel wat kort door de bocht wat betreft De Kwantumsprong. Dit is helemaal geen variant op de “participationistische these” (is dit Nederlands?), maar een radicale breuk ermee. Ik roep de Vlaamse volksvertegenwoordigers in het federale parlement net op om zich niet aan de wet te houden, om een morele sprong te maken naar een nieuw institutioneel systeem. Je leest me dus moedwillig verkeerd, en de associatie met David Van Reybroeck is een vrij doorzichtige poging in het rijtje “killing by association”. Ik pleit nergens voor het behoud van België. Ik pleit voor een georganiseerd verlaten van deze slavenplantage.

Je vermeldt overigens vrij achteloos dat je “onlangs” mijn tractaat las. Waarom vertel je aan de lezers niet dat je oorspronkelijk zelfs het voorwoord voor mijn essay al in mei vorig jaar geschreven had, maar de toestemming om het te gebruiken introk nadat ik de draak gestoken had met een zekere Annick Verbauwen, naar verluidt een hartsvriendin van u? 

De Vlaamsgezinde intellectuele scène is al zo klein. Als we elk afwijkend idee binnen de Vlaamse Beweging op deze manier afschilderen als quasi-verraad, hoe zal onze natie dan ooit groot worden? We moeten onze pijlen richten op het establishment, niet op elkaar. Ik citeer nogmaals uit eigen werk:

“Indien er dus Vlaamse Kamerleden zijn, vooral ter rechterzijde, die menen dat het aannemen van een dergelijke resolutie ondemocratisch is, of een verraad is aan de Vlaamse Zaak, zeg hen dan dat met deze regeling de democratie net hersteld wordt, en hiermee geen enkele blokkering van een verdere evolutie naar een Vlaamse staat wordt opgeworpen, integendeel.”

Wat geldt voor Vlaamse Kamerleden geldt zeker, en eigenlijk nog meer, voor één van Vlaanderens belangrijkste intellectuelen.

Brecht.

PS: Omdat ik deze reactie mogelijk door “technische problemen” zoek kan geraken, neem ik ze voor alle veiligheid ook op op de blog van De Kwantumsprong. Misschien kunnen we daar het debat verder zetten?